مردکه..

مردکه عنوان کار تازه ایست و البته تمام نشده ...تکه ای از آن را بد نیست ببینید....

 

درین سر زمین اسب یعنی درخت ...

و اما درخت یعنی خرس قطبی ...

و خرس

          گمانم  بنوعی گیاه از گیاهان وحشی بگویند...

                            که آدم خورست ..

و گلهای آن مثل قرمز طلاییست

خلاصه کنم:

سخن ها درین سرزمین مثل بازی است

و البته این از گذشته ..ازآن دیر ها این چنین بوده است

زمانی که مردی// -بزرگی //سرود:

سخن ها بکردار بازی بود

 

درین سرزمین من توام-تو منی...

                          ولیکن من و تو نه ماییم

من و تو همان برگ زرد یم  "برگ چغندر

و یا شاید  البته  باری  چگونه بگویم نوعی خیاریم...

ولیکن بهر حال هستیم..

و در این چنین بودن ما

                     زمانی یکی  زان میانه بپا خاست

                                                                  و شاید بپا خواست

یکی مردکی " رندکی

                        دست پرورده ی آنگلوفیلکی

چگویم چه مردی ..چه پر زور و قدرت...یکی پهلوانی

و البته یاران برای من و مثل من پهلوان بود

وگرنه زمانی که وقت دلیری رسید

                               چادر و روسری صد تومن شد...

و آن پهلوانان همه  روبهانی

وبا اینهمه مثل من روستایی کسی ":ساده دل بینوایی

حریف چنین نا کسی نیست..

 تیر تفنگ است و پهنای سینه

و رگبار بستن ب بیچاره مردم

که در دستشان چوب و سنگی ندارند

زمانی همین پهلوان

چنان کشت و کشتار شومی بپا کرد

که نسل بزرگ و بزرگی درین سرزمین از میان رفت

همین مردکه سالها کشت

                                  بزندان فرستاد

                                                           تبعید کرد

و آنگاه

            بجای دلیران و مردان نام آور روزگاران

کسانی نشستند

                    که جز چاپلوسی"

                                         دزدی

                                                      بی غیرتی

کسی کاری از این جماعت ندید

 

بدوران این مردکه

تجاوز باموال و ناموس مردم رواجی چنان یافت 

که کس مثل آن روزگاران نشانی نداد..

اگر چه جلوتر ازین مردکه مردک دیگری بود

و بعد از چنین مردکی مردکی دیگر آمد

و اینگونه تاریخ این سرزمین پیش رفت و ورق خورد

و هر بار

چنان لقمه هایی برای من و مثل من تو سری خوردگان کاسه کردند

که کس را دگر رای گفتن نماند...

 

 چه آسان بمردم گلوله توان زد

چه راحت بزندان توان برد بیچاره ی بی زبان را

چه آسوده باری توان خفت وقتی که زندان پر است..

حکومت ب اینگونه مردم  چه آسان ...

تحکم ب این خلق بی کس البته راحت...

............

 

ناتمام است...............

 پاییز1391

 

 

 سیروس مشفقی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 10 بازدید